Het is een plaatje dat ik niet eerder gezien heb: de Leidsevaart vanaf de Noordwijkerhoek richting Voorhout (de kerk van Voorhout links van de vaart). De weg ernaast is niet meer dan een jaagpad. Men zeilde in die tijd nog richting Leiden of – de andere kant op – naar Haarlem. Het zijn de uniciteit en de schoonheid van de kaart, die maken dattie hier op het blog verschijnt, maar er is nog een andere reden.
 
Het was niet vreemd dat ansichtkaarten vroeger ook (of juist)  aan de beeldzijde werden volgeschreven (de achterkant was geheel en al gereserveerd voor de adressering). Wát er geschreven wordt is vaak niet interessant. Maar hier zit een punt. “Lieve Maria, gisterenavond gezellig gebostond; de nacht niet gerust en benauwd als altijd. Vandaag hoofdpijn.”
 
‘Gebostond?’ Ik las eerst ‘bos-ton’ en dacht dat het iets te maken had met tonnen in een bos. Het beeld kwam onmiddellijk naar voren van de sketch ‘bouncing’ waarin Van Kooten en De Bie (voor het eerst als F.Jacobse en Tedje van Es) een nieuw spel presenteerden: je stopt iemand in een lege oliedrum en rolt hem of haar de helling af het bos in. Het geheel werkt bijna als een flipperkast (‘bouncing’ maar dan op zijn plat-Haagsch uitgesproken, zie het filmpje hieronder).
 
Als dat hetzelfde is als ‘bos-tonnen’ had ik die slapeloosheid, benauwdheid en hoofdpijn wel begrepen. Maar ‘bos-tonnen’ is hier iets heel anders. ‘De Boston’ is/was een dans, meer in het bijzonder een serie van dansen, nog meer in het bijzonder een serie van walsen.
 
Daar was blijkbaar de hele avond mee heengegaan. Maar dat je daar nu allerlei pijnen en problemen aan overhoudt, dat kan ik moeilijk begrijpen.