De Telegraaf schreef onlangs een beetje boosaardig over burgemeester Groen van Noordwijk. Over vriendjespolitiek, bonnetjes en andere krabbelarij. Ik noemde het een beetje krabbelarij, omdat je zaken niet te snel groter moet maken dan ze in werkelijkheid zijn. Maar toch. Waar de burgemeester zich het meest aangevallen kon voelen in het Telegraafartikel, liep projectontwikkelaar/aannemer Van der Wiel – die slechts een bijrol vervulde in het hele verhaal – terstond naar de rechter en vroeg om rectificatie. Die kreegtie, daar schreef ik ook al over.

Maar "een boer en een zog hebben nooit genog", zei een oudoom van me altijd en nu zit Van der Wiel achter een CDA-gemeenteraadslid aan in de veronderstelling dat die de bron is/was van alle Telegravenkwaad. Volgens de fractievoorzitter van het CDA is er zelfs sprake van stevige intimidatie van de kant van de aannemer/ projectontwikkelaar, o.m. via een nogal kippendriftige brief van een Haarlems advocatenkantoor. Alles – heel transparant – op internet!

Er is ook een (half-) sussende rol gespeeld door de burgemeester zelve, ‘half’ omdat men in een radio-interview met hemmes op de lokale omroep ‘Nens’ enige onduidelijkheid kan beluisteren. Althans volgens enkele luisteraars van Nens, die óók weer reageren. En nu moet diezelfde burgervader samen met zijn wethouders een lange lijst van vragen beantwoorden, ingediend door de CDA-fractie. Vragen die ook over de burgemeester gaan en over de aannemer en over het raadslid en over de democratie en over intimidatie.

Mij dunkt dat De Telegraaf hieraan weer stof genoeg heeft voor een volgend kamerbreed artikel in de zaterdagkrant.