Niet dat ik de Duitsche bezetter en de NSB-burgemeester alsnog wil rehabiliteren of anderszins van smetten vrij wil pleiten. Maar toch. We zitten nu op 65 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog en nog steeds wordt er gerefereerd aan Duitsers die in de oorlog Nederlandse fietsen zouden hebben gestolen. Zal best iets van waar zijn, maar hier wordt toch een andere kant belicht: hier worden ‘Fahrräder” niet ‘gestohlen’, maar – tegen betaling! – gevorderd. Als jouw fiets door een Duitsche soldaat werd opgeeischt kreeg je er geld voor, hetzij van die Duitsche soldaat zelve, hetzij van de NSB-burgemeester.
 
Het zal wel geen vetpot geweest zijn, maar zolang ik niet weet of mijn grootvader ooit een paar kwartjes voor zijn gevorderde fiets heeft gehad, zal ik nooit meer tegen een Duitser roepen dattie eerst das Fahrrad van mein Grossvater zurück mut bringen. Of zoiets.
 
Merk op dat dit plakkaat werd gedrukt en uitgegeven door dezelfde A.Dorsman die ik anderhalf blog geleden nog zo de hemel in prees.
 
 
Beeld afkomstig van de Oorlogssite van het Regionaal Archief Leiden