Hij heette eigenlijk gewoon ‘Jan Snijder’, maar noemde zich als zelfbewust en zelfbenoemd intellectueel ‘Johannes Sartorius’. Hij was omstreeks 1500 in Amsterdam geboren, studeerde oude talen, waaronder het Hebreeuws. Hij was leraar aan het Amsterdamse gymnasium, maar behoorde ook al snel tot de zgn. Sacramentariërs, een beweging die zich rond 1530 ernstig verzette tegen de heilzame werking van de katholieke sacramenten en al snel werd ingedeeld in het kamp van de Reformatie. Dat was de reden dat hij in Amsterdam zijn congé kreeg en  ‘gevankelijk’ werd weggevoerd naar Den Haag (want de katholieken waren nog even aan de macht).
 
Een volhoudertje, deze Sartorius: hij herriep zijn ketterij en werd vrijgelaten, verbleef een tijdje buitenslands en keerde terug om prompt in Noordwijk een Latijnse School te stichten, waaruit volgens tijdgenoten "meer geleerden voortkwamen dan helden uit het Trojaansche paard." Maar hij bleef morrelen aan de geloofsuitgangspunten van de Roomschen, ging daarover allerhande polemieken aan en moest wederom de kuierlatten nemen, nu naar Basel.
 
Maar ook van Basel kwam hij terug. In 1558 is hij predikant in Delft en in 1570 in Noordwijk. Back again!. Nu zou hij daar definitief blijven, want hij stierf er nog datzelfde jaar.