Toen Max Liebermann aan het begin van de vorige eeuw zijn strandtaferelen in Noordwijk schilderde, was er niets anders te zien dan wat strandstoelen, badkoetsen en soms een in de weg liggende bomschuit of een schuilhut voor de badman Het heeft ontzettend lang geduurd voordat men er in Noordwijk toe over ging om ook strandpaviljoens te bouwen. Tijdelijke paviljoens weliswaar. Maar toch. Het betekende een breuk met een lang gekoesterde traditie om het strand in Noordwijk vooral ‘strand’ te laten zijn en niet een verlengstuk van de horekafferij op de boulevard.
 
Recent werd begonnen met de bouw van 2 permanente strandpaviljoens. Ik vond dat wel wat en bedacht dat twee paviljoens moesten kunnen. Maar nu zijn ze in Noordwijk doorgeslagen en compleet de weg kwijt:  eergisteren, één dag voor de gemeenteraadsverkiezingen, stemde de oude raad – over zijn eigen graf heen – in met een voorstel om maximaal 14 (veertien!!) paviljoens ‘jaarrond’ open te houden. Veertien paviljoens.
 
Het ontbreekt er nog maar aan dat het strand straks in zijn geheel wordt bestraat of geasfalteerd of dat er parkeergarages worden gebouwd onder de vloedlijn of dat er lantaarnpalen op het strand komen of een winkelcentrum. Of een fietspad en een trottoir en een vierbaansweg, of appartementen. Of zo.
 
Dit blog doet niet aan partijpolitiek, maar spreekt toch de hoop uit dat  “Puur Noordwijk’, gisteren nog gekozen tot grootste partij in de gemeenteraad, zijn verkiezingsbelofte gestand zal doen dat het Noordwijkse strand ‘natuurlijk’ blijft en dat jaarronde bebouwing beperkt blijft.
 
Aanzienlijk beperkt blijft, mag ik hopen.