Op het huisje staat geschreven: Zelte Vermietung, Liegestühle  en Windvang en daar is geen woord Spaans bij. Noordwijkers en andere Nederlanders werden geacht wel te begrijpen waar het hier om ging. Duitsers moest nog van alles worden voorgekauwd, ook al deed je dat kwa spelling soms niet helemaal foutloos (in het Duits is het ‘Windfang’ en niet ‘Windvang’).
 
Het is het Noorderstrand bij Noordwijk, begin jaren zestig. Wat van alles het meeste opvalt is de oorverdovende afwezigheid van schreeuwerige reclames. Een Nederlandse en een Duitse vlag, dan heb je het wel gehad.
 
En alle windschermen zijn nog ouderwetse, gedegen  windschermen in de goede kleuren en het juiste streepjespatroon. Niet van die half-uitklapbare windschermpjes met ‘Bacardi’  of ‘Ola IJs’ erop of van die wegwaaidingen van de Blokker. Halve tenten waren het soms en je ging alleen maar naar het strand om daarin of –achter te kunnen liggen.