Tegenwoordig zou je er niet meer mee wegkomen: in Maastricht sneefde de burgemeester over gedoe met een tweede huis aan de Zwarte Zee, in Rotterdam moest een burgemeester ooit inrukken, omdat-tie niet van alle dienstuitgaven een bonnetje had bewaard en dat laatste is een wethouder uit Amsterdam ook wel eens overkomen. Allen werden daar zwaar voor gestraft, behalve de wethouder uit Amsterdam. Die werd vrijgesproken en burgemeester van Noordwijk.
 
De Noordwijkse wethouders Sedelaar en Vogelaar voelden zich begin 1964 bedreigd door een lastercampagne, omdat zij zich in het maatschappelijk verkeer minder behoedzaam gedragen zouden hebben. Mij dunkt dat dat laatste ook zo was en dat de roddel en achterklap niet helemaal misplaatst waren.  Hun economische activiteiten waren nu eenmaal vatbaar voor bestuurlijke procedures en als je met allebei die petten door het dorp loopt, ben je kwetsbaar. Je kunt wel foeteren op de zwaartekracht als je naar beneden valt, maar dat helpt nu eenmaal niet.
 
Die redenering is echter een redenering vanuit de moderne tijd. Toen dit allemaal speelde – begin jaren zestig van de vorige eeuw – waren de autoriteiten nog niet van hun voetstuk getrokken en konden ze naar believen doen waar ze zin an hadden. Ze werden never nooit gestraft. Ze werden zelf door getuigen a décharge verdedigd op een dusdanig larmoyante manier, dat ze zich bijna  schuldig gingen voelen. Lees het bericht uit de rechts-protestantse Nieuwe Leidsche Courant van 26 maart 1964: de stroop druipt van het papier af en het is ongelooflijk dat een zo grote hoeveelheid slijm nog zo lang – tot op de dag van vandaag – kon worden bewaard.