
Van Hotel De Zeeleeuw bestonden twee versies, of eigenlijk drie: een oude Zeeleeuw en een nieuwe Zeeleeuw en daar tussenin nog een periode waarin oude en nieuwe Zeeleuw gewoon naast elkaar bestonden en zelfs aan elkaar vastzaten.
De nieuwe Zeeleeuw zit opnieuw ergens aan vast, maar nu aan de andere kant: aan de Hotels van Oranje, draconischer architectuur is in West Europa niet te vinden. En de Zeeleeuw heeft er een flinke tic van meegekregen: kwasi witte baksteen, ramen die alles weerspiegelen, maar geen inzicht geven in wat er binnen allemaal gebeurt. Een baldakijn boven een trap die nooit belopen wordt.
De Zeeleeuw heeft zich definitief met de rug naar het publiek gekeerd. Als de diersoort er werkelijk zo uitziet als op de onderste foto, is het verders niet erg dattie uitgestorven raakt.
NW 308: Zeeleeuw

de,zeeleeuw,gesticht,door willem van rhijn,later van ome jan de boer,die zoveel voor noordwijk,heeft gedaan,aardige man,altijd in ,voor grappen en grollen,sociaal hart,later eigendom,charl en bram,ook aardige jongens,nu,boulevard hotel,de oude kok van de zeeleeuw,heette hulscher,bij naam vuurvreter,dat was me ,ereen,de heledag zingen,verhalen en herrie,zat leven in.
Ik heb gewerkt in het zomer seizoen 1968 en 1996. De familie Van Rhijn runden het hotel samen met de familie Smit, Mevrouw Smit was en zus van de heer Van Rhijn. Ik heb er zeer prettig gewerkt. De kok in deze jaren was “CHRIS’ voor zover ik me kan herinneren was hij een Zwitser. Ik zou wel meer willen weten van beide families.
Ik heb er gewerkt rond 1965 als kamermeisje fam Smit waren schatten
Ik heb met siepie gewerkt mijnheer van rijn in de keuken. Een oude man schilde de aardappelen.
Ik ging iedere morgen ontbijt brengen bij opa van rijn .mijn bonus moeder Annie boon was kindermeisje.