Pension, later hotel Sole Mio was aan het begin van de 20e eeuw gebouwd door de Leidse architect H.J. Jesse. Het zou later een kliniek voor tuberculoselijders worden en nog later tot 1966 dienst doen als buitenkliniek voor reumapatiënten van het Academisch Ziekenhuis in Leiden.
 
De hotel- en pensionprospectus van vóór den oorlog hanteerde geweldige taal: er werd gerept van ‘een rimpellachende zee’ en van ‘koepelende hemels’. En ieder nadeel had ook toen zijn voordeel: het pension lag weliswaar een stukje buiten de bebouwde kom en enige honderden meters weg van de tramhalte, maar ja, dan had je ook wat.
 

“Het ontbreken van een rechtstreeksche en te gemakkelijke verbinding, heeft dit groote voordeel dat ook op de heerlijkste zomerdagen, het strand en de duinen het onbetwist en rustig domein van den badgast blijven en hij niet in de beschouwing van de rimpellachende zee, waarboven puur-blauw de wolkenlooze hemel koepelt, door schreeuwerig rumoer wordt opgeschrikt. Het visschersdorp licht (sic!) op eenige distantie, zoodat de eigenlijke badplaats ten volle zijn voornaam uiterlijk kan houden.” “De pensionprijs is f 3,50. Op iedere rekening komt 4% fooi voor het personeel. Gaslicht op de slaapkamers wordt extra berekend à f 0,30. De eigen waterleiding van “Sole Mio” is chemisch onderzocht en goed bevonden.”