De foto doet me associatief denken aan de prachtige film “Les vacances de Monsieur Hulot” van Jaques Tati uit 1952. Iemand die in een badplaats een beetje verdwaald en wereldvreemd rondloopt. In dit geval alléén, op het strand, met een fiets. Hij staat met de rug naar zee en kijkt nog één keer naar de wereld die een paar jaar later verdwenen zal zijn. Na de oorlog waren alle gebouwen op de foto met uitzondering van de kapel geheel verdwenen. De fietser vast en zeker ook.