Hoe het er in Noordwijk aan toe gegaan is, weet ik niet, maar er was een tijd dat katholieken nog een ultieme poging deden hun door de hervormden gejatte kerk terug te krijgen. Dat gebeurde in Noordwijk misschien, maar ook op tal van andere plaatsen in Nederland. Om nieuwe godsdiensttwisten te voorkomen, werd uiteindelijk maar besloten dat elke kerk in handen bleef van het genootschap dat die kerk op dat moment in bezit had, legaal of niet. Ter compensatie beloofde de overheid financiële ondersteuning bij de bouw van nieuwe kerken. Dat werden tussen 1824 en 1875 de zgn ‘Waterstaatskerken’. De naam was gerelateerd aan het gegeven dat ingenieurs van het ministerie van waterstaat toezicht hielden op de bouw van die kerken. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht is het begrip Waterstaatskerk niet verbonden aan een bepaalde bouwstijl. Ook de katholieke parochie in Noordwijk werd zo gecompenseerd en kreeg in 1835 zijn eigen waterstaatskerk.
 
Die kerk werd na 1892 – toen Noordwijk groeide als bedevaartplaats – al snel te klein. Er kwamen plannen voor een nieuwe, grotere kerk naar een ontwerp van architect Nicolaas Molenaar, die ook al het Noordwijkse raadhuis voor zijn rekening genomen had. In 1894 werd de kerk vergroot met een neogotisch koor en pas in 1927 kreeg de kerk haar definitieve vorm met toren en al.
 
Bijgaande foto (de R.K. Kerk te Nordwijk (sic!) voor den afbouw)  geeft het interieur van de kerk weer in de periode dat het deels nog een Waterstaatskerk, deels al een neogotische kerk was. Vreemde combinatie van stijlen. Foto’s van de buitenkant van dit wat dubbelhartige gebouw zijn hier wel eens eerder aan de orde geweest. Deze foto is vrij uniek en krijgt daarom een ereplek in BLOGnoordwijk (met veel dank aan Li-st)