Het is mij nooit duidelijk geworden waarom ze de Villa Seehorst zo nodig moesten afbreken en het aanpalende Huis ter Duin niet. In 1943 was het dan zo ver, het machtige huis werd naar beneden gehaald, evenals het lager gelegen Oranje Hotel. Middenllinks nadert als een gifslang de Atlantikwall. De plekken zijn voorgoed rotte plekken gebleven in het Noordwijkse kustlandschap, niemand die er ooit meer iets aardigs of creatiefs mee heeft gedaan, een brevet van onvermogen voor alles en iedereen die zich ooit te sappel heeft gemaakt over de inrichting van de Noordboulevard.
  
Ik heb in de loop der blogtijden wel iets ontwikkeld met die Villa Seehorst: ik heb de geschiedenis ervan beschreven, maar ook in tranen stilgestaan bij de overblijfselen ervan. Wat er op de foto nog over was van de villa bleef hier tot in de jaren vijftig liggen, de mof nam niet eens de moeite om alles netjes op te ruimen. Eerlijk gezegd vermoed ik dat je nog steeds heel snel op nog meer resten stuit als je hier je strandschepje twee spaden diep de grond in steekt.
 
De foto is de allerlaatste – vermoed ik – van het Oranje Hotel, het voormalige hotel Van Ruiten ook al zo’n iconisch gebouw aan de boulevard. Op deze plek werd door de Duitse bezetter een mijnenveldje aangelegd, na de oorlog kwam er een parkeerplaats voor automobielen en dat laatste is het tot op de dag van vandaag (en zal het wel tot in eeuwigheid blijven).

(met dank aan Li-st)