Eigenlijk is het heel handig, zo’n grensrechter van je eigen club. Iedere zaterdagochtend langs de lijn bij de B- en de D-jeugd van Quick in Den Haag. Altijd is er een officiële KNVB-scheidsrechter. Maar een ‘grens’ wordt door de bond niet geleverd, daar zorgt de club zelf voor.
 
Die ‘grens’ krijgt altijd commentaar, meestal van de tegenpartij, als hij weer eens ‘verkeerd’ voor buitenspel heeft gevlagd of een ‘verkeerde’ inworp toekent. Maar meestal doet zo’n grens dat helemaal niet ‘verkeerd’. Hij doet dat ‘expres verkeerd’. Geeft zo zijn eigen team een steuntje in de rug als hij vlagt wanneer een tegenstander in zijn uppie op het doel afgaat. Een ware twaalfde man.
 
Een goede grensrechter weet ook precies hoe ver hij in zijn misleidende optreden kan gaan: zijn zijn ‘fouten’ te frequent of te opzichtig, dan zal een scheidsrechter de man niet meer zien staan en ook niet meer naar hem luisteren. Dan heeft-ie afgedaan. In het slechtste geval zal een scheidsrechter zelfs tegendraads gaan fluiten: ieder signaal van de grensrechter uitleggen in het tegendeel.
 
De v.v. Noordwijk (hoofdklasse A zaterdag) moest ook jarenlang voor een eigen grensrechter zorgen. Siem Abcouwer (?) heette hij. Draafde met een fabuleuze snelheid langs de lijn. Zwart trainingspak met geel-rode (?)  biezen. Bril op om toch vooral de indruk te wekken dat hij alles zag en eerlijk vlagde en die indruk was niet ‘verkeerd’. Maar volgens sommige Noordwijkers was die indruk wél ‘verkeerd’: volgens hen was Siem Abcouwer namelijk veel te eerlijk en kostte dat de v.v. Noordwijk regelmatig een punt.  
 
 
Nota bene: In de cirkel overigens keeper Jaap van der Niet, die later KNVB-scheidsrechter zou worden, zelfs tot aan het niveau van de eredivisie toe. Als we Siem Abcouwer de beste grensrechter van de Bollenstreek en Verre Omstreken mogen noemen, was Jaap van der Niet de beste keeper. Beter dan Rob van Dijk en Edwin van der Sar samen.