Met een gaspenning kon men tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw zijn of haar gasverbruik betalen. De gasmeter fungeerde als een soort van automaat: je gooide er een (zinken) penning in en je had weer voor een x-aantal uren gas. Ambtenaren van de (gemeentelijke) gasfabriek kwamen om de zoveel tijd de automaat legen. De muntje waren te koop op diverse adressen in de wijk, waar men woonde (en nu ook op internet)
 
 
Bedoeling was dat mensen op deze manier niet al te snel een al te hoge rekeningachterstand zouden oplopen. Of het zo werkte is onduidelijk. Wel schijnt het zo te zijn dat op sommige plekken in dit land opnieuw weer proeven worden gedaan om de energie met munten te betalen. Om wanbetaling te voorkomen en alleen maar dáárom.