Jaren geleden was het een vreemde ervaring om met de trein langs de nieuwe openbare bibliotheek in Rotterdam te rijden (toen kon dat nog) en te denken: Hé, dat gebouw heeft iets weg van het Centre Pompidou (‘Pompidoleum’) in Parijs met al die opengewerkte en in basiskleuren geverfde pijpen.  Het was geen plagiaat (daartoe komt Rotterdam nog niet eens in de búúrt van Parijs), maar zelf verzonnen had de betreffende architect het ook niet, zou je kunnen denken. Renzo Piano – één van de architecten van het Pompidoleum – schijnt wat mismoedig opgemerkt te hebben: “Art is robbery”.
 
Hetzelfde zou je kunnen denken bij het nieuwe Palace Hotel in Noordwijk van de hand van architect Hans van Egmond, ook uit Noordwijk.  In dat gebouw zitten elementen die ontegenzeggelijk doen denken aan het Taj Mahal Hotel in Mumbay: ronde bogen op de begane grond, uitstekende erkertjes op de gevel,  2 pronte koepels op de hoeken.
 
Architecten gaan nogal omzichtig om met iedere zweem van plagiaat: terecht merken ze op dat de voorgeschreven functie en de beschikbare hoeveelheid geld  hen soms ook creatief in een keurslijf dwingt. Dat gebeurt vaak bij woningbouw. Het gebeurt ook in de auto-industrie: vergelijk tegenwoordig voor het gemak maar eens de windtunnelcreativiteit van een Volkswagen Passat Stationwagen, een Ford Mondeo Stationwagen en een Opel Insignia Stationwagen). Architect Jo Coenen zegt: “Meestal gaat het om gebouwen die van de buitenkant op elkaar lijken. Dat is niet zo erg. Ernstig wordt het pas, als gebouwen vanuit de binnenkant, vanuit het hart, wordt gekopieerd.” En – ook niet de geringste – architect Cees Dam : “Toen Frank Lloyd Wright terugkwam uit Japan, was dat in zijn werk te zien. Maar dat is niet erg. Het is zelfs heel prima, als je het maar verder brengt. Ik heb meegemaakt dat anderen elementen uit mijn werk gebruikten. Maar ik zie dat als een compliment. Soms denk ik zelfs: knap gedaan.” Dat laatste zegt ook architect Peter Gersen, maar dan iets plastischer: “Het is een aap die het nadoet, niet een aap die het vóórdoet. “
 
Zo is dat allemaal misschien ook wel het geval met dat hele Palace Hotel in Noordwijk aan Zee: kwa schaal en gelijkenis onvergelijkbaar met Mumbai, dus van plagiaat is geen sprake. Wél een knipoog, een stijlcitaat op zijn hoogst. En toch mét Huis ter Duin misschien wel het enige hotelgebouw in Noordwijk, dat tenminste een beetje verbeelding en allure uitstraalt.   
 
 
Zie ook een desbetreffend artikel uit De Volkskrant van 6 oktober 1996