Ik heb nooit geweten dat ze er waren: “Noordwijker Moppen à  la vanille” en “Jeroenskransjes”. Maar ze waren er wel en ze werden gemaakt bij Bakkerij en Lunchroom J.H. van der Werf aan de Voorstraat en deze Van der Werf hield er ook nog een filiaal op na in Noordwijk aan Zee (op de kop van de Hoofdstraat, pal aan zee). De moppen en kransjes werden verpakt in een mooi blik, met veel reclame erop en ook foto’s van het toenmalige Noordwijk. En dit alles ook nog eens bekroond met de zilveren medaille op de Nationale Bakkerijtentoonstelling in Leiden in mei 1912.
 
Zoveel moois en nog gewoon te koop: op marktplaats.nl. Zonder inhoud vrees ik.
 
Zouden de Moppen en de Kransjes nog steeds worden gemaakt  volgens de oude receptuur van bakker Van der Werf?
 
 
Nota Bene  De Noordwijker Moppen werden blijkbaar ook gemaakt door Bakker Van Rooyen. Daarvan wordt getuigenis afgelegd in de autobiografie van Elizabeth Scott-Kolff, die – deels –  in Noordwijk opgroeide in de Villa “Qui Procul” in de eerste helft van de vorige eeuw. Ze beschrijft hoe ze met haar moeder haar vader bezoekt in het Bronovo in Den Haag en dan de bevriende verpleegster Anna tegenkomt:
Someone who is not in the photo in Noordwijk, but should have been, is Sister Anna.She belonged to a Protestant order where women were trained as nurses to care for the sick and the elderly.In the Hague was a hospital called Bronovo, which was run by a Protestant nursing order, where my father received his first treatment.  Sister Anna was his ward sister. She became a close friend of my mother and of our whole family.  Every summer she stayed with us for a few weeks in “Qui Procul”. She was always dressed in her uniform with a spotless white starched apron over her blue or black dress and a white cap on her head.  Her face looked as if it were carved out of wood, not that it was harsh or sharp, but very distinct.   Her quick looking brown eyes didn’t miss much.   she had a great sense of humour. A great moment was when her hand went into the pocket of her dress, moving the white apron aside with a soft rustling noise and out came a black purse, which meant that we could buy a pound of “Noordwijker moppen”(a light type of shortbread), which we bought at the baker’s called van Rooyen.  Nowhere in the world could you buy biscuits like those.