In 1987 was het eigenlijk verworden tot iets onbestemds. Opgestapelde duivenhokken, die ieder moment open konden gaan om de beesten weer huiswaarts te laten vliegen. Uitzicht op zee, maar het uitzicht werd duur betaald. Tussen deze betonnen pigeonholes  bevond zich een gapend gat, waarvan niemand in 1987 nog precies wist hoe dat moest worden opgevuld. De vaardigheid en de smaak van de Gemeentelijke Dienst voor Dorpsontwikkeling kennende, hield iedereen zijn hart vast. Uiteindelijk viel het wel mee en verrees er  een nieuw gebouw, dat  veel gevoel en ook allure uitstraalde.
 
Maar toen was 1987 en toen vierde Huis ter Duin nog zijn 100-jarig jubileum op niet meer dan de puinhopen van zijn eigen verleden.