Wat moet nu waartegen worden beschermd? In Noordwijk is het Hoogheemraadschap Rijnland zo vrij geweest een dijk neer te leggen voor de boulevard, zodanig dat je van het zand de zee niet meer ziet. Veronderstelling is dat het water nog eens een keer zo hoog zou kunnen komen dat niet alleen Noordwijk, maar zo ongeveer het hele Rijnland onder loopt. Stel je voor.
 
Ik kan het me helemaal niet voorstellen. Ik denk hoezo en wat? Werkverschaffing voor een paar ingenieurs die nog niet klaar zijn met dit land. Maar als je nu naar Noordwijk kijkt, kun je ook denken: dit land is nog niet klaar met deze ingenieurs. Vergelijk het met vroeger en zie hoe adembenemend open Noordwijk was naar de zee. En hoe adembenemend open de zee naar Noordwijk. In een hele eeuw alleen in 1953 een springvloed gehad, waarbij eigenlijk niet veel anders gebeurde dan dat enkele klinkers uit de bestrating van de boulevard werden geslagen. Who’s afraid of the sea?
 
Nu zit je tegen een dijklichaam van hier tot gunder aan te kijken als je op de boulevard loopt of er op een terras een biertje drinkt. Volkomen afgesloten van de enige werkelijkheid die in Noordwijk zou moeten tellen: de zee. Θάλασσα, Θάλασσα! Het rijtje dorre architectuur dat nu aan de boulevard staat heeft niet zo veel bescherming nodig. Het oude Palace – Palazzo – Hotel had die bescherming veel meer nodig meer heeft het nooit gekregen.
 
Noordwijk – die stelling verkondig ik hier al langer – moet vooral tegen zichzelf worden beschermd.