foto   Het is een sterk staaltje van katholieke devotie waar "De Stem"  van 16 augustus 1910 gewag van maakt: een onderwijzeres doet verslag van haar retraite in de buurt van Noordwijk en heeft er na alle volle aflaten die ze daarmee heeft verdiend nóg geen genoeg van. Haar collega’s geloven het allemaal wel en gaan als de wiedeweerga naar huis, maar deze onderwijzeres doet er snel nog even een korte pelgrimage bovenop naar het nabij gelegen Noordwijk. Ze wordt door een paar kinderen getild voor een bosje bloemen, maar neemt zoete wraak op de oudste van hen door hem te dwingen de verlepte struik eigenhandig op het altaar in de St.Jeroenskerk te deponeren. Allemaal heel erg katholiek (ook die brutale kinderen die haar een minderwaardig product aanbieden). De kaars op het altaar kwam uit Amsterdam en dat maakte weer wat goed.  

Maar dan komt de onvoorwaardelijkheid van het geloof opeens om de hoek kijken: betrokkene meent dat de heilige Jeroen zich indertijd "gaarne voor het H.Geloof het eerbiedwaardig hoofd liet afslaan." Dat is overdreven, ik geloof alles wat mij indertijd als katholieke jongen met de paplepel werd binnengegoten, maar niet dat Jeroen zich ook nog eens met plezier liet onthoofden door de barbaarse Noormannen.

Zoveel devotie kan je zelfs een heilige niet toedichten en de onderwijzeres vliegt hier dan ook reusachtig uit de Roomsche bocht.

Wat ze blijkbaar niet wist en wat ook de krant verzwijgt is dat deze anonieme dame eigenlijk een dag te vroeg kwam: ‘onzen vaderlandschen priestermartelaar’ viert op 17 augustus zijn naamsdag. Althans in Noordwijk. In de Kalender der Heiligen is Jeroen allang geschrapt door een Paus die helemáál niet in Jeroen geloofde en hem zelfs zijn heiligheid ontnam. Barbaarser dan dat maakten zelfs de Noormannen het niet.