Het is de conversatiezaal van het toenmalige pension "Sole Mio", geëxploiteerd door de weduwe (?) L. Lau-Dirkzen. Deze mevrouw had in 1908 aan mijn favoriete architect H.J. Jesse opdracht gegeven tot de bouw ervan en Jesse kweet zich zoals verwacht met verve van deze taak. Ook het verhaal van Sole Mio is al verteld in dit blog.
Maar aardig bij deze prent is de vraag wat dat in hemelsnaam voor spel is, daar achter de plantenbak. Het lijkt op biljarten met een autoslinger, een beetje W.C. Fields-achtig. Van dat andere ‘witte’ biljart heeft mevrouw Lau-Dirkzen een plantenbak laten maken. Het is een curieus samenstel van ontspannings- en relaxmeubilair. Daar valt de conversatie bijna van stil.
