Het verhaal bij deze foto is al eens verteld in een eerder blog en veel kan ik er eigenlijk niet aan toevoegen. Maar de foto zelf is wat mij betreft een redelijk unieke – ik had ‘m in ieder geval al niet eerder gezien. Het is de Villa Stirum, genoemd naar degene die dit prachtige huis liet bouwen: mr. Henrik Graaf van Limburg Stirum, burgemeester van Noordwijk van 1885 tot 1890. Het huis ging later over in handen van tabaksfabrikant Louis Dobbelmann en nog later in handen van notaris Pasma, maar inmiddels is er veel aan veranderd. De sfeer van het oorspronkelijke gebouw, zoals die hier nog ruimschoots wordt uitgestraald, is inmiddels verdwenen. Zo gaan die dingen. Niet erg, maar het beeld moet natuurlijk wel worden bewaard.
De Restjes 107: Bewaard

Het was een verrassing, om het huis tegen te komen, waarin ik geboren ben!
Mijn Tante, Marie van Reijzen, pachtte het en had er een Kinderpension, Hollands Duinen geheten. Ik ben in aug 1946 geboren.
Mijn ouders, hebben er, met hun jonge kinderen,ook nog een aantal jaren gewoond.
Het behoort, tot mijn mooiste jeugdherinnering!
de ruimte, de vrijheid, de prachtige duinen onder handbereik!
Mijn tante, heeft ook nog even, een theetuin gerund, aan de overkant van de straat.
Ik dacht, dat het misschien wel leuk zou zijn, dit te vertellen.
Ik bezit nog vrij veel foto`s, uit die tijd
groetjes!
Coralie van Reijzen, is mijn meisjesnaam.
Waar heeft dit huis gestaan/of staat hij nog?
Ik herinner mij het huis van notaris Pasma,alszijnde het huis aan de Prins Hendrikweg, welke onlangs (3 jaar geleden?) is afgebroken.
Het huis stond aan de Prins Hendrikweg 8.
Het oude huis is gesloopt, en nu staat er een prachtige villa, die nog wel wat van de oude sfeer heeft.
Ik heb een foto, van mezelf als 3 jarig kind, waar ik voor de voordeur sta, en tot mijn verrassing, is de huidige voordeur, vrijwel identiek.
p.s, ik ben nu bijna 63!
@Coralie: onbekend gegeven, Coralie, maar prachtig verhaal. Van wie pachtte je tante dit huis en wat was de bedoeling van dat kinderpension? Die theetuin is ook heel mooi. Pjotr
Van wie mijn tante pachtte, zou ik niet weten,
het zal net na de oorlog zijn geweest.
Het kinderpension, was een zomervakantie verblijf, voor kinderen, van wie de ouders naar
het buitenland gingen, b.v, en de kinderen voor een aantal weken brachten.
Ze konden er heerlijk spelen, en gingen regelmatig, met de kinderjuffrouw(en) naar het strand. Ze waren er dus "in pension" en er werden veel leuke dingen gedaan.
spelletjes, zingen, toneelstukjes, etc.
Mijn tante was niet getrouwd, en regelde van alles, later leerde ze alsnog een man kennen, die wat ouder was, en wel wilde trouwen, maar daaraan de voorwaarde verbond, dat het kinderpension, dan aan de kant werd gezet.
Dat is tenslotte gebeurd.in 1959 ongeveer.
Ik denk, dat toen Notaris Pasman, er is gaan wonen?
Coralie