fotoIk weet niet wat mooier is de kaart zelf of de beelden die je erop ziet: de kamerschermen achterin lijken te zijn voorzien van glas-in-lood, de schoorsteenmantel links, de kleden over de tafels, het kleine boeketje bloemen erop. De witte rieten stoelen die iets zomers uitstralen, de lichte houten planken op de vloer. Maar ook: de wat fletse, maar daardoor zachte kleuren van de foto, waartegen het groen aan de beide pilaren sterker naar voren komt.

Het was blijkens het onderschrift ‘de conversatiezaal’ van het Rembrandt Hotel. Dat deed men toen nog: converseren. Geen opgelegd pandoer, vermoed ik, want als je hier zat dan kwam je vanzelf wel de andere gasten tegen en raakte je ook bijna vanzelf met elkaar in gesprek. Af en toe misschien een spelend kind tussendoor en een serveerster in zwarte outfit met een klein wit schortje voor die de thee kwam inschenken.

Eigenlijk is het jammer dat de conversatiezaal, zo ‘conversatieloos’ is afgebeeld. Zo zonder de mensen die erin thuishoorden.