foto  Verdreven uit Duitsland naar de Verenigde Staten overvalt Thomas Mann zo af en toe nog wel degelijk enig heimwee naar dat ‘oude’  Europa. Zo ook op 15 juni 1939 als hij met familie en al voor een enkele zomermaand zijn intrek neemt in Grand Hôtel & Kurhaus Huis ter Duin in Noordwijk aan Zee. Mann schreef over Noordwijk (waar hij ook in 1947 en 1955 nog zal terugkeren) ‘Auch der Seewind ist voll Kindheitsaroma und das Arbeiten im Strandkorb beim isolierenden Rauschen der Brandung ist eine höchst sympathische Situation.’ Het ‘Arbeiten’ bestaat voor hem op dat moment voornamelijk uit het schrijven aan de roman Lotte in Weimar.

Mann wil zo weinig mogelijk – eigenlijk helemaal geen publiciteit, maar zijn verblijf lekt uit. Menno ter Braak, goede kennis van Thomas Mann en zelf literator en verslaggever voor "Het Vaderland" ziet zich direct van iedere schroom ontslagen en doet op 4 juli 1939 in de krant verslag van zijn ontmoeting in Huis ter Duin met misschien wel deze grootste aller Duitse schrijvers. Wel doet hij angstvallig veel moeite om de naam ‘Noordwijk’ vooral niet te laten vallen. En met enige pathetiek kan hij ook nog melden wát Thomas Mann daar de hele dag in Huis ter Duin zit te doen tussen ’s morgens 8 en ’s avonds 5:   ‘(…) hij, de verbannene, tracht aan de overzijde van de Oceaan te doen wat er te doen is: hij strijdt voor het behoud en de vernieuwing van de humanistische internationale (of liever: bovennationale) cultuur, waarvan de stem in eigen land niet meer gehoord mag worden.’ En hij schrijft volgens Ter Braak aan ‘Lotte in Weimar’.

De Humanistische Cultuur! Lotte In Weimar! In Noordwijkse ‘Strandkörbe’ hebben nooit grotere mensen gezeten met kleinere opdrachten.

Zie ook Menno ter Braak en Thomas Mann, een literaire vriendschap door Willem Bruls