fotoMijn eerste stukkie dateert alweer van 7 november 2005 en inmiddels zijn we al bijna 3 jaar later. Het ging over enkele passages uit het werk van J.B. Charles die betrekking hadden op Noordwijk. Daarna dreigde het een rommeltje te worden met stukjes die niet met elkaar correspondeerden, een thema zonder kop of staart. Totdat ik me realiseerde dat enkele stukjes over Noordwijk gingen en dat dát dan een mooie thematische verbindingsfactor kon worden. Zo begon het. Alleen maar zoeken op internet, dankbaar gebruikmakend van zaligmakende beeldarchieven, van krantenarchieven en – vooral – van ansichtkaartensites als Qoop en Marktplaats. Maar ook van aanwijzingen van meelezers, van wie sommigen mij ook prachtige digitaal materiaal stuurden.   

In tussentijd dacht ik – eenmaal de vorm gevonden hebbend – dat het allemaal niet onuitputtelijk zou zijn en op enkele momenten heb ik werkelijk ook gedacht dat het over zou zijn. Dan had ik 100 stukjes geschreven en wilde ik stoppen. Maar dan dienden zich toch weer nieuwe gegeventjes zich aan, 31 in getal,  die ik verwerkte in even zovele nieuwe stukjes onder de naam Toegift. Maar daarna vond ik dan weer stof voor 37 andere onderwerpen en die publiceerde ik dan onder de naam ToeToegift.

En zo ging het door: na de ToeToegift-serie kwamen de Nachschubs (40 in getal), de historische berichtjes uit het gedigitaliseerde archief van de Leeuwarder Courant (105 in getal), een kleine serie over het aloude Palace Hotel (12). Plaatjes waaraan ik niet zo veel toe te voegen had (Zonder Woorden, 105) en plaatjes die ik met wat simpele programmaatjes vervormde tot de serie Het Perspectief (35). Wat er overbleef noemde ik De Rest en dat zijn er inmiddels al 203 en ik weet niet of het daarbij eindigt. We’ll see.  

Niet alles is even sterk, maar ik waakte er voor om achteraf te gaan zitten knoeien of schrappen of herschrijven of bewerken. En waar er dan op de details (quick and dirty als ze zijn gemaakt) misschien hier en daar iets valt af te dingen, is dat op het "Grosse Ganzen" eigenlijk al niet meer mogelijk. In hoofdlijn biedt dit BLOGNoordwijk een caleidoscopisch zicht op de geschiedenis van Noordwijk, op de dingen die er gebeurden, op de mensen die er woonden en werkten, op de schoonheid die er werd opgebouwd én werd afgebroken, op hoe het was en wel nooit meer zou worden. "Zandkorrels op het strand van de geschiedenis", staat hiernaast ergens. Relatief veel zandkorrels voor een klein strandje. Ik verbeeld me niks. "Een wereld maken die niet bestaat en die toch geldig is". Dat staat hiernaast ook. En zo voel ik het ook wel een beetje. Dit BLOG biedt ook een klein stukje reconstructie, niet precies naar hoe het ooit is geweest, maar naar de mate waarin ík het mij herinner (of naar het beeld dat ík er graag in zou of had willen zien).

Alles bij elkaar zijn het  nu – met dit stukje erbij 674 stukjes. Op sommige van die stukjes werd aardig gereageerd, soms bijzonder aardig en ook ontroerend. Op een enkel stukje werd uiterst negatief gereageerd (‘hufterig taalgebruik’) en soms werd ik – terecht – beticht van plagiaat (tsja, quick and dirty). Dat heb ik dan gerepareerd. Gek genoeg heb ik maar één keer een aanvaring gehad met iemand die vond dat ik zijn auteursrecht schond op een door hem gemaakte  en door hem op internet gepubliceerde foto.

Van andere Volkskrantbloggers kreeg ik op mijn donder omdat ik me blijkbaar te solo opstel en niet meedoe aan hun voortdurende onderlinge verkeer. Ik conformeer me blijkbaar niet aan allerhande blogger-codes die ik helemaal niet ken. Ik heb er ook geen behoefte aan om voortdurend heen en weer te schakelen tussen het blog van de één en het blog van de ander  of mee te doen aan het uitwisselen van reacties (die ik overigens ook lang niet altijd even verheffend vind). Ik maak stukkies over Noordwijk, ik vind het leuk om die te schrijven en ik weet dat er andere mensen die het leuk vinden om die te lezen. En ik vind deze Volkskrantsite daarvoor een geweldig medium.

Verders helemaal niets.