foto  Ik had er al eerder afscheid van genomen, maar toch. Begin juli 2008 werd er de slopershamer opgezet en tegen de tijd dat ik dit schrijf is het al van de aardbodem verdwenen. Het dateert van 1928 en het heeft dus precies 80 jaar gestaan. Het werd gebouwd door de firma Berkhout die verderop in de Zeestraat een bouwbedrijfje runde. Mijn grootvader maakte zich er direct meester van met behulp van een moeizaam bijeen vergaarde hypotheek.

Er had een boerderij gestaan, de varkensschuur was gebleven en diende als opslagplaats van afgedankte spullen, aardappelen, oud hout, mijn step en later mijn eerste fiets. Op de plek waar die schuur stond en ernaast, waar mijn grootvader met zorg en liefde zijn aardbeien en radijs liet groeien, zijn kippen hield en een prieeltje bouwde staat nu een helse machine die met een verwoestende gulzigheid alles in een straal van 30 meter om zich heen de verleden tijd  injaagt.

Het was een comfortabel huis en in de zomer onverwacht groot als je het tenminste wilde afmeten aan het aantal kostgangers en badgasten dat mijn grootmoeder en later mijn moeder er in verstouwde. Er was een poort die een harde echo gaf in het smalle slop erachter als je hem hard dichtsloeg of als je hem in de harde wind uit je hand liet waaien.

Er werd gevoetbald en als de bal al onverwacht en onbedoeld de poort over en de straat in keilde stond daar altijd wel een dienstige koddebeier van de gemeente Noordwijk om het leer in beslag te nemen.

Het huis was toch te oud geworden of liever: men heeft het oud láten worden, zoals men de hele Zeestraat oud heeft laten worden. Tijd voor een nieuw begin en nieuwe herinneringen van nieuwe mensen die er komen wonen in een nieuw te bouwen appartementcomplex dat er ook al niet uitziet als voor de eeuwigheid gebouwd.

Op het gele bord voor het raam van de oude huiskamer staat met schreeuwerige letters en heel toepasselijk "OPRUIMING" en dat is het: schoon schip voor de toekomst. Alleen herinneringen worden niet opgeruimd. Herinneringen zijn eenvoudigweg niet te koop.