De foto is van een verblindende schoonheid die bijna pijn doet aan je ogen. Dit keer ook dankzij de bijna achteloze, maar toch zorgvuldige inkleuring met welgekozen tinten. Ik zou willen dat het Noordwijk was op deze foto, maar ik vrees van niet.
En toch: als je die bouwseltjes op het strand een beetje wegdenkt en die rieten strandstoelen wat minder vermierenhoopt opstelt, had het Noordwijk kunnen zijn. Het is niet alleen de foto en het is ook niet alleen de kleur. Het is vooral de sfeer: vier jongens en één meisje, op hun paasbest uitgedost, onbewogen en volstrekt onafhankelijk de lens inkijkend. De dame in die prachtige roze jurk die net het houten plankier is afgedaald.
Maar als ik lang naar de foto kijk bekruipt me het gevoel dat het helemaal geen ‘Holland’ is zoals de kaart suggereert. Eerder een strandtafereel op een lome zondagmiddag in 1903 aan de oostkust van de Verenigde Staten, Cape Cod of zo. Of één van de Hamptons op Long Island. De dichtstbijzijnde vlag zou de Amerikaanse kunnen zijn.
Het is wat je wilt dat het is: als het geen Amerika is, is het ook geen Holland en moet het Noordwijk zijn.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
ben je erachter waar het wel is, trouwens goed kijkend naar de foto intrigeerd mij het meest de beide dames in het oranje!!, de een achter de vier jongens en de tweede naast de rose dame. Oranje, was dat toen een populaire kleur en was het dus misschien niet Amerika.