fotoUitvergroten tot op de laatste pixel kan nauwelijks meer met deze foto’s. In het begin van de vorige eeuw hadden ze trouwens nooit van pixels gehoord. In het pand op de hoek zit nu bar-bodega "De Stip" of hoe het tegenwoordig ook mag heten. Maar het was er ooit neergezet als een pension en dat lieten ze weten ook op die ene blinde muur aan de zeezijde. In de jaren dertig hebben toerisme en commercie al lelijk toegeslagen en is het één groot uithangbord geworden voor – gek genoeg – verschillende producten. Er staat een ijsbeer opgeschilderd met daaronder iets onleesbaars en dan "super roomijs" met een vette pijl eronder. Maar evengoed verraadt de ruitvormige reclame van Agfa al dat er ook een fotozaak in is gevestigd. En dan heb ik het nog niet over de 3 overige – net zo min leesbare – reclame-uitingen waarvoor men nog wel een plek op de witgekalkte gevel had gevonden.

Pension Duinoord op de voorgrond is dan ook opeens omgetoverd tot een winkelpand, want winkels op die plek leverden blijkbaar meer op dan een pension. De tijd is aan het verschuiven: vakantiegangers wilden niet alleen een bed om te slapen, maar ook winkels waar je je – in de roes van het zalig nietsdoen – kon overgeven aan het bezichtigen en kopen van mooie dingen. In het pand van het voormalige Pension Duinoord konden ze wat dat betreft hun begerigheden wel kwijt: daar kwam Maison Meijer, dat plateel en porselein, goud en zilver, kunst en andere artefacten verkocht. Mensen bleven graag even voor de etalage stilstaan.