Lezers van dit BLOG zal het niet zijn ontgaan dat schrijver dezes van mening is dat het voormalige Palace Hotel aan de Noordwijkse noordboulevard het Mooiste Gebouw Ter Wereld was. Schepping van Co Brandes uit 1912, ten onder gegaan in 1978 en niemand die het veile lef gehad heeft om dit monument weer uit zijn as te laten herrijzen (wat gemakkelijk gekund had, de restanten hadden er niet eens voor afgebroken hoeven te worden).
Men moet niet zwelgen in heimwee en melancholera en soms is het dan ook goed als je een beeld voor ogen komt, waaruit je zou kunnen concluderen dat het met die schoonheid van het aloude Palace wel meeviel (of tegenviel). Zo’n beeld is het bijgaande. Iemand heeft verschrikkelijk met verf en andere kleurstoffen zitten knoeien om hier de schijn van een fleurig en zomers en opgewekt beeld op te houden en hij of zij is daarin volkomen mislukt.
Het wit van de gevel is al niet meer wit. Het rood van het dak is te vaal om over naar huis te schrijven. De markiezen zweven volstrekt onbestemd ergens tussen rood en oranje en de luchten zien er ook al onvoorspelbaar verkeerd uit. Zelfs het roze en het geel van anderhalf zomerjurkje doet hier pijn aan de ogen.
Sommige plekken zijn met de verfkwast helemaal niet geraakt, wat de somber- en de slordigheid alleen nog maar vergroot. De auto’s steken daar nog enigszins gunstig bij af, zij het dat die paarse kever zo ongeveer het einde van de wereld is. Met zo’n kleur auto kom je tegenwoordig niet meer door de apk. Het ensemble van volstrekt verkeerd gekleurde markiezen op de begane grond aan de kant van het Palaceplein is te dol voor ogen, jammer genoeg valt die oude telefooncel er volkomen tegen weg.
Die prachtig lange lantaarnpaal links heeft van louter ontzetting zijn rug naar deze getinte kakofonie toegedraaid en zelfs geen oog meer voor de naar hem flirtende Belgische (!) vlag. Zo’n kaart stuurde je toch niet naar huis? Als dit de gekleurde werkelijkheid was rond het Palaceplein eind jaren vijftig, mag je de goden nu wel dankbaar zijn voor De Genade van het Grote Gat, dat er voor in de plaats gekomen is.
Ik had de werkelijkheid van toen wel mooier ingekleurd. Dat doe ik trouwens nog steeds.
