fotoEr zijn mij vrijwel geen schilders bekend die veel met tennis op hadden. Überhaupt lijkt het erop dat kunstenaars weinig met sport op hebben. Er zijn wel foto’s van Remco Campert en Harry Mulisch die voetballen, maar zelfs op de foto’s zie je al dat het niks kon wezen. Godfried Bomans was een goed schaker, maar sommigen zeggen dat dat geen sport is en trouwens ook dat Bomans geen literair auteur was. Dat laatste bestrijd ik.

Andersom: Jan Mulder is wel een goed voorbeeld van een sporter die uiteindelijk in de high arts belandde. Tom Okker, vergeten icoon uit het Nederlandse tennis, begon na zijn carrière een galerie (Björn Borg en Frank Rijkaard gingen in onderbroeken). Ik pluk maar wat, er zijn vast voorbeelden – ook internationale – die veel beter zijn of tegendelen impliceren.

Er was tenminste één schilder van wie ik weet dat hij gebiologeerd was door het edele tennisspel. Dat is de Duitse schilder Max Liebermann (1847-1935) – we waren toch bij hem in de buurt – en zijn fascinatie voor het tennis dateerde wellicht van het begin van de vorige eeuw toen hij vaak in Nederland was, meer in het bijzonder in Noordwijk.

Misschien tenniste hij niet zelf, maar hij zat wel vaak met zijn schildersezel aan de baseline en legde vast wat zich op en om het centre court bewoog. Dat deed hij aanvankelijk schetsmatig met wat krijt- en houtskoolstrepen en vervolgens werkte hij dat dan keurig uit tot een schilderij. Zo is het ook hier gegaan met het schilderij Tennisplatz in Noordwijk. Er wordt druk getennist, enkele mensen staan wat landerig in wandeltoilet toe te kijken of liggen relaxed achterover in het helmgras. Villa’s op de achtergrond, mooi weer, Noordwijk, 1911.