fotoAls we het al over Pension Noordzee hebben gehad, moeten we het ook hebben over Pension ‘Casa Sole Mio’ aan de Rembrandtweg. Beide pensions hadden dezelfde architect: H.J. Jesse. Die had van (mevrouw?) L. Lau-Dirkzen in 1908 de opdracht ontvangen voor de bouw en blijkbaar gingen de zaken van meet af aan zo goed, dat hij al in 1910 weer aan de tekentafel moest voor de schets van de verdere uitbreiding.

In oude telefoonboeken van vóór de oorlog staat "Sole Mio" abusievelijk vermeld als "Solo Mio" (telefoonnummer 51). Misschien een freudiaanse verspreking naar de uitbaatster die veel alleen placht te doen? Maar het was wel degelijk ‘Sole‘, de Zon. ‘O Sole Mio’ was ook een liedje (van ene Robertino) en ook – raar genoeg – een dekenmerk (waarom zou je een deken nodig hebben als de zon schijnt?).

"Mijn Zon" bleef schijnen tot de oorlog en misschien ook nog wel een korte poos daarna. Maar op 28 februari 1953 (55 jaar geleden) was het met het pension zelf gedaan. Toen werd er een herstellingsoord voor reumapatiënten in gevestigd, dat later in 1996 overging naar het LUMC in Leiden. Wat er nu is weet ik eigenlijk niet. Ik weet zelfs niet óf er nog wel iets is. Op internet wordt wel gewag gemaakt van een "Vereniging van Vrienden van het Voormalige Sole Mio in Noordwijk" maar verdere info (adres, website, telefoonnummer) ontbreekt.

Hoe dan ook, H.J. Jesse had ook op dit gebouw weer zijn stinkende best gedaan en Sole Mio had – welke functie het ook nog maar vervulde – hoog op de monumentenlijst van Noordwijk moeten prijken. En dat was ook wel het geval geweest, ware het niet dat er volgens mij nooit een Noordwijkse monumentenlijst heeft bestaan.