Eerder gebruikt is die bovenste foto al wel in dit blog, maar ik haal hem hier terug om hem te spiegelen aan de onderste. Het zijn niet echt spiegelbeeldende prenten, daarvoor zijn de cameraposities net iets te verschillend. Maar het is wel dezelfde plek. En dan nog is de plek misschien ook niet eens het belangrijkste.
Het belangrijkste – en dat treft me het meest in oude foto’s – is de sfeer die het beeld uitstraalt, een indringend gevoel dat je bijna overvalt om als het ware in de foto te kruipen via een soort van tijdmachine. Maar tijdmachines – ze komen er vast en zeker aan – bestaan alleen nog maar in de verbeelding. Dat geldt voor dat omvangrijke tijdverhuizingsapparaat van professor Barabas in Suske en Wiske, maar ook voor die prachtige De Lorean DMC-12 van Doc Brown uit Back to the Future.
Er zijn wel meer foto’s die mij bevangen met een wat weemoedig sentiment (ik probeer weemoed overigens zo veel mogelijk uit te bannen uit dit blog). Deze spant wat dat betreft niet de kroon, maar het is er eentje, waarop je graag ook jezelf had zien afgebeeld, net met de auto aangekomen (waar vandaan kwam je?), even losjes paraderend voor Huis ter Duin, wandelstok, hoed op, een mooie, rijkelijk van pommade voorziene snor. En dan gaan zitten in de strandstoel met uitzicht over zee, wachtend op je vrouw of je maitresse of allebei, why not? Een serveerster die je oude genever brengt. Zoiets?
Er vallen nog wel dertig andere scripts te schrijven bij zulke foto’s. The Ongoing Past.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 