foto(photograph courtesy of L)

Weer De Grent, het laatste stukje dat nu een parkeer-plaats is. Op de ansichtkaart waarvan dit een uitsnede is heet het nog ‘Langs de Oude Zeeweg’  en die naam doet de weg meer eer aan: de weg loopt zo de zee in. Nu zijn ze juist op deze plek druk bezig geweldige fortificaties te bouwen, een nieuwe Atlantikwall, om te voorkomen dat het water van de zee zonder blikken of blozen het dorp instroomt. Ongeveer op de plek die we hier voor de eeuwigheid zien vastgelegd staat nu een paviljoen, waar drukkige ingenieurs voor de niets vermoedende burger aantonen dat het echt ernst is met de stijging van de zeespiegel en de rampen die ons bedreigen.

Maar in de eerste helft van de vorige eeuw was niemand bang voor het water. Je kon zelfs op de uiterste rand nog je groentekar parkeren om de bestelde sla en wortelen, appelen en peren bij café-restaurant Van Ruiten af te leveren, zonder vrees dat de kar weldra een prooi van de wilde golven zou worden. De zee was toen verder weg dan nu, maar als je het plaatje goed bekijkt is-tie eigenlijk veel dichterbij. Mooi dichterbij.

Café-restaurant Van Ruiten en Villa Seehorst links op het duin figureerden al eerder in dit blog. Daar hoef ik niks meer over te vertellen. Behalve dan dat ik geen eerdere foto gezien heb waarop laatstgenoemde villa in al haar luister zo ongelooflijk sterk naar voren komt.