We hebben ze al meer gezien, die ingekleurde kaarten, photoshoppen-avant la-lettre. Deze is weer eigenaardig, omdat de amateur-schilder er op een gegeven moment blijkbaar mee is opgehouden. Hij vond het niet geslaagd, vond het onechte kleuren, zijn waterverf was op of hij had er gewoon geen zin meer an. Maar zijn baas vond het te begrotelijk om de fotograaf opnieuw met de stoomtram naar Noordwijk te sturen voor een ‘reprint’  van het Huis ter Duin en verkocht de mislukte kaart simpelweg op de plekken die er voor toeristen toe deden. Misschien ook wel in het ansichtkaartenrek van Huis ter Duin zelf. Iemand vond hem mooi, want stuurde hem naar bloedverwanten die van de echte kleuren toch geen weet hadden (Huis ter Duin was in mijn herinnering zo grijs als de pieten, het had meer weg van een bunker dan van dat meest chique hotel dat langs Neerlandsch kust ooit gebouwd was. Nu is het niet meer chique. Nu is het een hotel voor voetballers).