freeeee

Het mocht eigenlijk nauwelijks een restaurant genoemd worden, want erg gezellig zag het er in mijn herinnering niet uit. Het woord ‘eetsalon’ kwam wel het meest in de buurt. Toch zat het er ’s zomers vol met Duitsers die ook wel eens iets anders zochten dan hun altägliche Knödel (die er overigens ook vast en zeker verkrijgbaar waren). “A. Heere”, ik weet niet meer waar die ‘A’ voor stond, was een uiterst vriendelijke man en een groot traiteur (ook al noemde je dat toen nog niet zo). Hij maakte mooie salades en erwtensoepen, ook ‘voor de afhaal’ en kon bij verjaardagen en partijen  prachtige tafels opmaken ‘aan huis.’ Een ware fijnproever himself, wetend wat echt lekker was in de jaren 50 en begin jaren 60. Hij reed in een Fiat, dat weet ik ook nog, maar veel meer dan dat is er niet. De eetsalon hield vrij plotseling op te bestaan, ik meen omdat “A. Heere” naar elders trok (Liep de zaak niet goed genoeg? Zat er elders een mooie overname in?). Na hem kwam er een Chinees in de zaak (met ‘veel afhaal’). Ook toen ’s zomers nog veel Duitsers, maar geen Knödel meer. Ook niet meer die heerlijke salades en niet meer die heerlijke erwtensoep.En – misschien wel het meest tragische van alles – het hele begrip “eetsalon” verdween: uit de Kerkstraat, uit Noordwijk, uit de altägliche knödelische werkelijkheid en tenslotte ook uit ons aller vocabulaire.